SINABIHAN NG MISTER NA “NAG-IINARTE” LANG ANG MISIS NIYA DAHIL SA SAKIT NG LIKOD MATAPOS MANGANAK — PERO NANG TIGNAN NIYA ANG CCTV, NALAGLAG ANG PUSO NIYA SA NAKITANG DAHILAN.
Dalawang linggo pa lang simula noong manganak si Jenny sa pamamagitan ng Caesarean Section (CS).
Araw-araw, idinadaing niya ang matinding sakit ng kanyang likod at ng tahi sa tiyan.
“Mike,” daing ni Jenny habang nakahawak sa puson. “Tulungan mo naman akong bumangon. Sobrang sakit ng likod ko, parang bibigay.”
Imbes na tulungan, padabog na binaba ng asawa niyang si Mike ang cellphone nito.
“Ano ba ‘yan, Jenny? Dalawang linggo na ah!” singhal ni Mike. “Ang arte-arte mo naman! Nagpapabebe ka lang para hindi ka gumawa ng gawaing bahay! Buti pa si Mama, kahit matanda na, kumikilos. Ikaw, higa ka lang nang higa!”
Nasa bahay din kasi ang Nanay ni Mike, si Aling Rosa, para daw “tumulong” mag-alaga sa bata.
“Hayaan mo na ‘yan, anak,” sabi ni Aling Rosa kay Mike habang nagwawalis kunwari. “Sanay kasi sa yaman ‘yang asawa mo. Noong panahon ko, pagkapanganak ko sa’yo, naglalaba na ako sa ilog kinabukasan.”
“Narinig mo ‘yun?” sabi ni Mike kay Jenny. “Matuto kang lumaban sa sakit! Papasok na ako sa opisina. Bahala ka diyan.”
Umalis si Mike na inis na inis. Iniwan niya ang asawa niyang umiiyak sa sakit.
SA OPISINA.
Tanghali na. Habang kumakain ng lunch, naisipan ni Mike na buksan ang app sa cellphone niya na konektado sa CCTV sa sala at kusina. Gusto niyang makita ang baby niya.
“Tignan ko nga kung tulog pa rin ang Senyorita kong asawa,” bulong ni Mike sa sarili.
Binuksan niya ang camera sa sala.
Nanlaki ang mata ni Mike. Nabitawan niya ang kutsara niya.
Sa screen, nakita niya si Jenny. Hindi ito nakahiga. Hindi ito nagpapahinga.
Si Jenny ay nakaluhod sa sahig, may hawak na basahan. Pinupunasan niya ang sahig habang umiiyak. Kitang-kita sa video na nanginginig ang buong katawan ni Jenny sa bawat kuskos. Hawak niya ang kanyang tiyan gamit ang isang kamay para suportahan ang tahi niya.
At sa sofa? Nakaupo si Aling Rosa, nanonood ng TV habang kumakain ng mansanas.
Pinalakas ni Mike ang audio ng CCTV.
Rinig na rinig ang boses ng Nanay niya.
“Bilisan mo diyan!” sigaw ni Aling Rosa. “Huwag kang hihiga hangga’t hindi makinang ang sahig! Ang kapal ng mukha mong magpasarap sa buhay ng anak ko!”
“Ma… masakit po ang tahi ko…” iyak ni Jenny sa video. “Dumudugo na po yata…”
Lumapit si Aling Rosa at sinipa ang timba ng tubig sa tabi ni Jenny. Tumapon ang tubig sa sahig.
“Ayan! Tanga ka kasi! Ulitin mo ‘yan! Punasan mo ulit! Kapag hindi mo nilinis ‘yan, hindi mo mahahawakan ang anak mo!”
Sa video, nakita ni Mike kung paano dahan-dahang tumumba si Jenny. Napahiga siya sa basang sahig, namimilipit sa sakit ng likod at tahi, habang walang awang pinapanood lang siya ng biyenan niya.
Gumuho ang mundo ni Mike.
Ang asawa niyang tinawag niyang “maarte” at “tamad” ay halos mamatay na sa paghihirap sa kamay ng sarili niyang ina.
Tumakbo si Mike palabas ng opisina. Wala siyang pakialam kung masisante siya. Nagmaneho siya pauwi nang mabilis pa sa kidlat.
SA BAHAY.
Pagpasok ni Mike, naabutan niya ang eksaktong nasa video. Nakahandusay si Jenny sa sahig, maputla at halos walang malay. May dugo sa damit niya—bumuka ang tahi niya sa pwersa.
Si Aling Rosa ay nagulat nang makita si Mike.
“Oh, anak! Ang aga mo—”
“HUWAG MO AKONG TAWAGING ANAK!” sigaw ni Mike. Ang galit sa boses niya ay yumanig sa buong bahay.
Nilapitan ni Mike si Jenny at binuhat ito nang dahan-dahan.
“Mike…” bulong ni Jenny, puno ng takot. “Sorry… hindi pa ako tapos maglinis… huwag kang magagalit…”
Naiyak si Mike. “Shhh. Sorry, mahal. Sorry. Ako ang gago. Ako ang walang kwenta.”
Humarap si Mike sa Nanay niya.
“Ma,” nanginginig na sabi ni Mike. “Pinalaki kita na may respeto. Pero ito? Papatayin mo ang asawa ko at ang Nanay ng apo mo?!”
“Tinetrain ko lang siya, anak! Para hindi maging tamad!” katwiran ni Aling Rosa.
“Lumayas ka,” madiin na utos ni Mike.
“A-Ano?”
“LUMAYAS KA SA BAHAY KO! NGAYON DIN!” sigaw ni Mike. “Isama mo lahat ng gamit mo! Ayokong makita ang pagmumukha mo dito! Kinalimutan mo na nanganak din ng tao ang asawa ko!”
Kinaladkad ni Mike ang mga bag ng Nanay niya palabas ng pinto habang nagmamakaawa ito. Isinara niya ang pinto at ni-lock ito.
Isinugod ni Mike si Jenny sa ospital.
Kailangang tahiin ulit ang sugat ni Jenny. Dalawang araw siyang binantayan ni Mike, hindi ito umalis sa tabi niya. Hawak ni Mike ang kamay ni Jenny, umiiyak at humihingi ng tawad.
“Patawarin mo ako, Jen,” iyak ni Mike. “Hindi ako nakinig sa’yo. Mas naniwala ako sa iba kaysa sa taong nagsakripisyo ng buhay para sa anak natin.”
Hinawakan ni Jenny ang mukha ng asawa niya.
“Masakit ang likod ko, Mike,” bulong ni Jenny. “Pero mas masakit noong sinabi mong nag-iinarte lang ako.”
Mula sa araw na iyon, nagbago si Mike. Siya na ang naglalaba, nagluluto, at naglilinis habang nagpapagaling si Jenny. Natutunan niya ang pinakamahalagang leksyon: Ang daing ng isang ina ay hindi “arte”. Ito ay senyales na kailangan niya ng tulong, at bilang asawa, tungkulin mong pakinggan siya bago pa maging huli ang lahat.
